تاملات نا به هنگام

مارمولک

mezrab6200 — Wed, 02 Jul 2008 21:21:21 GMT

دو سال است رازهایم را فاش می کنم

در گوش مارمولکی که

سه سال تمام بر پنجره ی همسایه ی روبرو چسبیده است

به خاطر تولد عباس کیارستمی

mezrab6200 — Fri, 20 Jun 2008 21:43:29 GMT

یک روز؛ نیم روزی یا شبی، در یکی از کویرهای همین اطراف، جایی که تا کیلومترها آن طرف تر نه درختی بود نه جانوری و فقط جاده ای پرپیچ و خم بود، تخمی از دل خاک سر برآورد، بیرون جهید و جوانه ای زد. نور بر ساقه هایش تابید تا دل از خاک برکند و سر برآسمان نهد. از جاده پرپیچ و خم که روبه رویش بود، هرازگاهی یک ماشین صحرایی عبور می کرد. نگاهی به جوانه - که حالا به یک درخت با برگ های کم پشت تبدیل شده بود - می انداخت و می رفت. انگار فقط برای تماشا بود. هیچ کس نزدیک اش نمی شد. گاهی و بی گاهی باران می آمد و تک درخت را سیراب می کرد. شب که می شد به ستاره های بالای سرش که خیلی به هم نزدیک بودند، نگاه می کرد. بعضی شب ها که خوابش نمی برد، از میان میلیون ها ستاره، یکی را انتخاب می کرد و تا صبح با او سخن می گفت. حرف هایی را می گفت که به گوش هیچ احدالناسی نرسیده بود. آن ستاره، پرنورترین ستاره آسمان بود. تک درخت به ستاره قول داد تا بالاخره روزی به او برسد و در آسمان ها سیر کند. در روزی آفتابی یک نفر با یک ماشین صحرایی آمد نزدیک او ایستاد و شروع به کندن چاله کرد. چاله ای مستطیل شکل و به اندازه قدش. بیشتر شبیه قبر بود تا چاله، آن شخص چند روز بعد شب هنگام آمد و درون قبر خوابید. آن شخص در دستش یک گیلاس داشت. آن شخص تا آن روز «طعم گیلاس» را نچشیده بود... تک درخت روز به روز تنومندتر می شد. با ستاره اش درباره بچه ها حرف می زد. چیزهایی درباره بچه ها می گفت که هیچ یک از پدر و مادرها نمی دانستند، می گفت که بچه ها هر روز از کنارش رد می شوند و به سمت «خانه دوست» می روند. ستاره هم نمی دانست این تک درخت درباره چه چیزی با او حرف می زند. تک درخت هر روز داشت به ستاره اش نزدیک و نزدیک تر می شد. یک شب ستاره که از آن بالا همه چیز را می دید خبری به تک درخت داد. خبری که تا سال ها فکرش را به خود مشغول کرد. زلزله ای در آن نزدیکی ها رخ داده بود. تک درخت چند تا از برگ هایش را به دست باد داد تا «باد آنها را با خود ببرد» به منطقه زلزله زده. به «زیر درختان زیتون» جایی که «زندگی بود و دیگر هیچ.» ستاره هر روز پرنورتر می شد و تک درخت به او نزدیک تر ... آنقدر تنومند شده بود که سایه اش وسط کویر و کنار جاده به قدر کفایت خنکای مرهمی باشد. آنقدر پربرگ و شاخه که نخلی از جنس زر در سایه اش قرار گیرد. ستاره و تک درخت چنان صمیمی شده بودند و نزدیک که دور می نمود جدایی شان. هر «ده» شاخه اصلی تک درخت دوست داشتند تا به ستاره برسند. با شاخه هایش که همه روبه آسمان بودند، آنقدر زیبا شده بود که کویر در سایه اش قرار گیرد و به او حسادت کند. آخر، این تک درخت هم ستاره هایش را از او گرفته بود و هم شکوه اش را. دیگر همان جوانه ای نبود که به بادی تند ساقه ای بشکاند و برگی بریزاند. یک شب، باران می آمد، ماه و ستاره ها توی ابرها پنهان شده بودند. تک درخت ما حالا دست اش به ابرها می رسید. می دانست ستاره اش پشت کدام ابر است. با بلندترین شاخه اش آن را کنار زد. او به ستاره اش رسیده بود. تک درخت به قول اش عمل کرده بود. ستاره را در آغوش گرفت، او و ستاره یکی شده بودند. تک درخت به ستاره تبدیل شده بود. او تنها درختی بود که به آسمان رسیده بود. تک درخت ما تنها درختی است که به آسمان رسیده است ...

. . .

mezrab6200 — Sun, 15 Jun 2008 18:48:47 GMT

سه چهارم قرص ماه

در آسمانی روشن

نیمی از من در اتاقی تاریک

هر دو نگاهمان به یک روست . . .

mezrab6200 — Thu, 12 Jun 2008 18:21:16 GMT

عجب . . .

چه کامنت های کوبنده ای!

حال کردم

mezrab6200 — Thu, 05 Jun 2008 07:50:41 GMT

preparing for exam

mariolatry

misogynist

!!!!

برنامه ریزی

mezrab6200 — Thu, 29 May 2008 21:59:18 GMT

سال هاست برای آینده ی دور و چه بسا نزدیک زندگی ام برنامه ریزی نمی کنم. بهتر است بگویم که این کار – یعنی برنامه ریزی – را دوست ندارم. می توان از دو رویکرد به این موضوع نگریست. رویکرد نخستم کمی محافظه کارانه است. به این معنا که اگر برنامه ریزی کرده و به هدف موردنظرم نایل نشوم، بر خود لعنت بفرستم که چرا فلان جای برنامه ریزی ام اشتباه بوده و چرا جور دیگری برنامه نریختم که بدون پیش آمدن هیچ مشکلی به هدفم برسم. از این که دست کم خودم به خویشتن اشتباه خویش را گوشزد کنم خوشم نمی آید چه، ممکن است این گوشزد ناشی از عدم برنامه ریزی صحیح بوده باشد. بنابراین در این رویکرد، برای فرار از «هدف» و در پی آن «اشتباه»، برنامه ای نمی ریزم.

اما رویکرد دوم ام کمی فلسفی است. هنگام برنامه ریزی، یک سوال ذهنم را مشغول می کند:« آیا ساعاتی دیگر من همانی خواهم بود که اکنون ام؟» پاسخ به این سوال بسیار ساده است. از هر کودکی و نوزادی که زبان سخن دارد، بپرسی پاسخ «نه» خواهد داد. آیا همین «نه» برای این که شخصی مثل من برنامه نریزد، کافی نیست. آیا امکان این نیست که اکنون برنامه ای بریزم و لحظاتی بعد به خاطر تغیر در حالاتم، از طرح برنامه پشیمان شوم. به یقین هست و این «هست» مجابم می کند تا جایی که می توانم نه برای خود و نه دیگری برنامه ای نریزم.

امروز (که پنجشنبه بود!) بنا به دلیلی و بدون هیچ برنامه ای رفتم تا در خیابان های این شهر پرسه بزنم. معمولا در میدان آریاشهر (ابتدای ستارخان) برای سه مسیر تاکسی خطی هست. در دسترس ترینش را انتخاب کردم. به سمت انقلاب می رفت. پیاده که شدم به مرکز فروش کتاب های نایاب و دست دوم رفتم. فراموش کرده بودم نام کتابی را که از مدت ها پیش قصد خریدش را داشتم. وارد یکی از مغازه ها شدم. همین طور که ورق های کهنه های کتاب را نگاهی می انداختم به اسم فراموش شده ی کتاب هم فکر می کردم. فروشنده که پسری جوان (حدود 30 ساله) بود، تا آمد که بپرسد چه می خواهم، «همراه با باد»، دفتر شعر عباس کیارستمی به خاطرم آمد.

*دارم ولی خیلی گرونه

** حالا ببینمش

*شیش تومنه

**تخفیف هم می دی؟

*پنش تومن می دم.

چهار هزار و 500 تومن دادم و کتاب را خریدم. گفت و گوی من با آقای فروشنده درباره ی عباس کیارستمی، 10 دقیقه ای طول کشید. موقع خداحافظی 500 تومان پس داد و دست آخر کتاب را با قیمت چهار هزار تومان خریدم.

قرص ماه که بالا می آید

از خاوران

احساس عاشقانه ام اوج می گیرد

اندکی*

*قطعه شعری از همان کتاب

mezrab6200 — Thu, 22 May 2008 15:13:18 GMT

نخست:

من عشق را می فهمم . هم از آن روز که شیوه ی عبادت باژگون شد. روزی که من صلیبی شدم بر زیر و با پشتی خمیده، زانوان بر زمین نهادم و او بر محراب نشست و شد مریم ِ مقدس. مقدس بود و نگاهش نیز. پشت کرده بودم به نیمکت های چوبین و کر شده بودم بر آوازهای غریب و ملتمس. آخر من، صلیب ِآنان بودم و اکنون نبودم. به یاد می آوردم روزهایی و شبانی را که آن بالا بر دیوار تکیه زده بودم و چگونه دستهایی به هم گره خورده، غم ِ میخ های کوبیده بر دستم را می خوردند. چه شد که به یکباره کنده شدم و بر زمین افتادم و میانم شکست.

به یاد آوردم. روزی که هیچ کس را یارای پذیرشم نبود. به ناگاه آمد و ایستاد. پنداری می دانست باید درست جایی بایستد که آفتاب از تنها گریزگاه ِنور، آن جا می تابید.

آنک، میخ از دستانم برکنده شد و بر زمین افتادم. آرام آرام رفت و برآن بالا، حتی بالاتر آرام گرفت. بی هیچ میخی. نگاهم مسیحایی شده بود و او را نگاه داشته بود. هم از آن روز بود که عشق را فهمیدم.

***

دوم:

من عشق را می فهمم. عشق به یک زن را. از آن روز که عاشق زنی شدم. از چشم و ابروی نازنینش گرفته تا ناخن پا و دیگر اندامش. زنی که سلسله ی مویش حلقه دام بلا شد و چون حلقه بر درش فتادم. زنی که فسخ معادله ی جنسیت اش شد. زنی که برای دیدن اش کله ی سحر بیدار می شدم و خود می شکستم و آیینه را هم. خود را می آراستم به سویش می دویدم تا «ببینمش و مگرم درد اشتیاق ساکن شود». زنی که غبار از دل چو می نشست، می نشاند و حور سرشت بود. برآیند آن همه پیچ و تاب و عتاب و ناز و عشوه و کرشمه و هزار غمزه و تمنا را دیده ام من. مرده بدم، زنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم. عشق و شباب و رندی و مجموعه ی مراد را دیده ام من. هم از آن رو بود که شاید همزیستی مسالمت آمیز من با زنان، به واسطه ی حضور این زن در زندگی ام ، تغییر یافت( خیال این زن هنوز هم وقتی شب تنهایی ام در قصد جان است، لطف های بیکران می کند ...). عشق من به مریم مقدس هنوز به طور آتشین در رگ هایم روان است و جاری و من این را فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم.

باری قصه کوتاه می کنم که اگر اطاله شود سر به بازار قلندر می نهم و گلو به فریاد عشق پاره می کنم . . .

***

پی نوشت 1 : این نوشتار شاید پاسخی است به نوشته ی حمید.

پی نوشت 2: بدیهی است که اگر دوست دارم دوباره عاشق شوم ( که چه بسا هستم) نقض عشق آتشین گذشته ام نیست. چون نیست بر سر آتش میسرم که نجوشم . . .

سرما

mezrab6200 — Mon, 12 May 2008 17:31:32 GMT

سرد است. هوا سرد است. هوای من سرد است. هوای من سرد است. هوای من سرد است. هوای من سرد است. هوای من سرد است. هوای من سرد است. هوای من سرد است. زمستان است؟؟

گاه . . .

mezrab6200 — Tue, 06 May 2008 20:01:18 GMT

گاه پیش می آید که از همه چیز به دور می شوی. دوست داری تمامی آن پنجره هایی را که روزگاری دراز در ذهنت بسته بوده، به میان بیفکنی و همه را یکجا باز کنی و خیره شوی؛ دهانت را به ژرفا باز کنی و فریاد بزنی. از این پنجره به آن یکی و پنجره های دیگر. گم شوی میان شان و هیچ کس صدایت را نشنود.

گاه پیش می آید که رنج، همه ی هر روز و هر لحظه ات را فرا می گیرد. دوست داری بگردی و پیدا کنی و ببینی که چگونه می توان پیدا و پنهان این همه رنج را از هم تشخیص داد. می خواهی دست ات را به قدرت تمام میان سینه ات فرو کنی. خود را بشکافی تا بل بیرون بریزند و وجودت از هر چه پیدا و پنهان هر نوع رنجی که هست و نیست تهی شود.

گاه پیش می آید که آن قدر در عمق فرو می روی که فقط چشم هایت را توان زندگی است. دوست داری از درخت ِ همسو با نظاره گاه نگاهت بالا بروی؛ روی بالاترین شاخه اش بایستی، چشمانت را ببندی و روی یک پایت چرخی بزنی. احساس بزرگ تهی بودن را به چنگ آری و بیداد کنی. دادی بزنی و بیدادی کنی.

گاه یش می آید که خسته می شوی از رنجیدن. دوست داری هر چه زمان و ساعت است در مشت ات بگیری و به تمامت نفرت بفشاری. می خواهی هیچ نباشد. حتی خودت. در این لحظه فقط «مرگ» است که پی در پی روی مژه هایت قدم می زند. هیچ چیز نمی بینی جز او. می ترسی و چشمانت را می گشایی و «مرگ» در اندیشه ات نابود می شود.

گاه پیش می آید که درست در روز تولد معشوق ات از رنج هایت می نویسی . . .

گاه پیش می آید که رنج، مدرنیت را فراموش ات می کند . . .

یک میان پست!

mezrab6200 — Wed, 23 Apr 2008 15:53:18 GMT

چشمان ِ شب‌ ات

روز ِ روزگارم است

بگذار خيال‌ات را راحت كنم

روز و روزگارم است . . .

پی نوشت با تاخیر: نوشته ای از حمید عزیز که خیلی چسبید بهم ...