تاملات نا به هنگام

عاشقانه . . .

mezrab6200 — Sat, 07 Nov 2009 15:50:20 GMT

وقتی «دوستت نمی دارم» را

به غمزه پرتاب ات می کنم

بیشینه ی التفات ات

- «می دانم» است-

که بر خاکم می فکند

اما به زمانی که ناگاه

به آوایی نزدیک و آرام

می خوانی ام که

-«ایمان»-

می ایستم استوار

که زمان، هنوز برای نا امیدی ام بسیار زود است

و برای غمزه، درست به هنگام

مسابقه ی هفته

mezrab6200 — Fri, 26 Jun 2009 11:17:59 GMT

از کی بپرسم؟

از خودم . . .

. . .

mezrab6200 — Sat, 20 Jun 2009 23:40:18 GMT

جهان پیر است و بی بنیاد

از این فرهادکش فریاد

برای او که می داند . . .

mezrab6200 — Mon, 18 May 2009 16:21:55 GMT

شانه ات مجاب ام می کند

در بستری که عشق

تشنه گی ست

زلال شانه های ات

هم چنان ام عطش می دهد

در بستری که عشق

مجاب اش کرده است.

ا. بامداد

عقل و احساس

mezrab6200 — Wed, 06 May 2009 16:54:18 GMT

ادعا می کنم واقع گرا هستم اما شده بارها و بارها از روی احساس تصمیم گرفته ام. چندی پیش با دوستی درباره ی تفاوت تصمیم عقلانی و احساسی بحث می کردیم. به او می گفتم وقتی آدم بخواهد از روی منطق و عقلانیت تصمیم بگیرد گزینه های فراوانی پیش رویش گشوده می شود و او مجبور است از میان آن همه گزینه یکی را انتخاب کند و نام آن را تصمیمی منطقی بگذارد. اما وقتی احساس برایش تصمیم گیری کند فقط یک گزینه دارد که آن را هم نه خود که احساس تعیین می کند.

حال مشکل پس از تصمیم گیری و بازتاب های پس از آن است. ممکن است تصمیمی که گرفته به هر دلیل اشتباه از آب درآید. در این موقع است کسی که از روی عقلانیت و منطق تصمیم گرفته دچار پشیمانی می شود و آرزو می کند که کاش آن یکی گزینه را انتخاب می کرد. اما تصمیم احساسی حتی اگر هم غلط بوده باشد به هر حال بر اساس تنها گزینه ی موجود بوده. پس پشیمانی ای هم درکار نخواهد بود. البته همه ی اینها برای خودم اتفاق افتاده بوده که تعمیم دادم و به دوستم گفتم.

پی نوشت: هجدهم اردی بهشت ماه ۸۸. چه قدر زود دیر می شود . . .

. . .

mezrab6200 — Fri, 01 May 2009 14:16:18 GMT

دل آرا(م) دارابی اعدام شد

. . .

روز سعدی شیرازی

mezrab6200 — Mon, 20 Apr 2009 11:50:46 GMT

این تویی یا سرو بستانی به رفتار آمدست یا ملک در صورت مردم به گفتار آمدست

آن پری کز خلق پنهان بود چندین روزگار باز می‌بینم که در عالم پدیدار آمدست

عود می‌سوزند یا گل می‌دمد در بوستان دوستان یا کاروان مشک تاتار آمدست

تا مرا با نقش رویش آشنایی اوفتاد هر چه می‌بینم به چشمم نقش دیوار آمدست

ساربانا یک نظر در روی آن زیبا نگار گر به جانی می‌دهد اینک خریدار آمدست

من دگر در خانه ننشینم اسیر و دردمند خاصه این ساعت که گفتی گل به بازار آمدست

گر تو انکار نظر در آفرینش می‌کنی من همی‌گویم که چشم از بهر این کار آمدست

وه که گر من بازبینم روی یار خویش را مرده‌ای بینی که با دنیا دگربار آمدست

آن چه بر من می‌رود دربندت ای آرام جان با کسی گویم که در بندی گرفتار آمدست

نی که می‌نالد همی در مجلس آزادگان زان همی‌نالد که بر وی زخم بسیار آمدست

تا نپنداری که بعد از چشم خواب آلود تو تا برفتی خوابم اندر چشم بیدار آمدست

سعدیا گر همتی داری منال از جور یار تا جهان بودست جور یار بر یار آمدست

********************************************************

این جا شکری هست که چندین مگسانند یا بوالعجبی کاین همه صاحب هوسانند

بس در طلبت سعی نمودیم و نگفتی کاین هیچ کسان در طلب ما چه کسانند

ای قافله سالار چنین گرم چه رانی آهسته که در کوه و کمر بازپسانند

صد مشعله افروخته گردد به چراغی این نور تو داری و دگر مقتبسانند

من قلب و لسانم به وفاداری و صحبت و اینان همه قلبند که پیش تو لسانند

آنان که شب آرام نگیرند ز فکرت چون صبح پدیدست که صادق نفسانند

و آنان که به دیدار چنان میل ندارند سوگند توان خورد که بی عقل و خسانند

دانی چه جفا می‌رود از دست رقیبت حیفست که طوطی و زغن هم قفسانند

در طالع من نیست که نزدیک تو باشم می‌گویمت از دور دعا گر برسانند

رفتم بر آن ماهرو . . .

mezrab6200 — Sat, 11 Apr 2009 17:29:18 GMT

درخت با جنگل سخن می گوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن می گویم . . .

بازگشت

mezrab6200 — Fri, 03 Apr 2009 10:38:45 GMT

بازگشت به هیاهوی تهران

هیاهوی دل

عجیبا غریبا!

mezrab6200 — Fri, 06 Mar 2009 16:50:18 GMT

دیروز مطابق پنجشنبه ها – که سعی می کنم استراحت کنم!- تا دیر وقت بیدار بودم. ساعت یک و نیم را نشان می داد. موبایلم زنگ خورد و مطابق معمول – که موبایلم سایلنت است همیشه! – نشنیدم. شماره ایرانسل ناشناسی بود. مطابق معمول – که به میسد کال های ناشناس اهمیتی نمی دهم! – نخواستم بهش زنگ بزنم. اما فکر کردم شاید آشنایی بوده و اتفاقی افتاده. بنابراین زنگ زدم. دختری خوش صدا آن سوی خط بود. گفت "آرزو" هستم. در جوابش گفتم من آرزوهای بی شماری دارم؛ شما؟ که پاسخ داد: " میشه منم یکی از آرزوهات باشم؟"

- شماره ی منو کی داده بهتون؟

- میشه بگی اسمت چیه؟

- عرض کردم شماره ی منو از کی گرفتی؟

- پس صدات می زنم آقای صفر نهصد و دوازده . . .!

موبایلم استثنائا روی اسپیکر بود. مادر با شنیدن این مکالمه به اتاق آمد. با ایما و اشاره از هویت دختر سوال کرد که من نیز با همان ایما و اشاره ناشناس بودنش را توضیح دادم. دختر ادامه داد: "میشه در مورد سکس با هم حرف بزنیم؟"

- شماره ی منو از کجا پیدا کردی؟

- ببین! یعنی تو از صدام نمی فهمی که من چی می خوام؟

- نه. چی می خوای؟

- ببین. من میخوام. می فهمی؟ می خوام.

چشمان بهت زده مادر کافی بود تا در لحظه گوشی را قطع کنم. عجیبا غریبا؛ عجیبا غریبا؛ عجیبا غریبا!!

پی نوشت: بلاگ رولینگ عزیز بالاخره برگشت!